AÇILMA ÇABALAMALARI..

BU SEVGİ O KADAR ŞİDDETLİ BİR ŞEKİLDE YAKIYORDU Kİ YÜREĞİMİ NEFES ALMAKTA BİLE ZORLANIYORDUM
ALDIĞIM HER NEFES SANKİ KALBİME GİDİP BIÇAK OLUP SAPLANIYOR HABİBE ismini dilime düşmesine sebep oluyordu.
aklım fikrim zikrim hep HABİBE oldu çıktı.
onun görebilmek için duraklarda bekledim saatlerce, onu görebilmek için her sabah dersim olmadığı halde okula geldim.
onun görebilmek için her türlü yolu denedim.
onu görebilmek için hiç istemediğim şeyleri yapmak zorunda kaldım
onu görebilmek için sabahların olması iple çektim
onu görebilmek için, okulun kapanmasını hiç istemedim. herkes okulların kapanması nı, ben ise açılmasını isterdim çünkü onu ancak okul koridorlarında görebilirdim.:(

ben karar verdim bir şekilde aramaya başladım yollarını açılmann.
bir yerde kendi ağzından o dünyalar tatlısı sesin çıktığı ağzından o dünyalar tatlısı sesinden MAİL ADRESİNİ DUYDUM. DUYAR DUYMAZ KALBİME KAZIDIM..
İLK İŞİM BİR BAŞKA hesap açıp ona mail atmak oldu. Merak ettim bu kadar belli etmeye çalıştım acaba beni tahmin edermi.
Mailler atıp her seferinde olumsuz cevaplar aldım, ama yılmadım:)
bir şekilde ona bir süpriz yapmalıydım, bir gün başka birisi ile ona kendisi gibi bir Gül yolladım.
almayacağını biliyordum, öylede oldu. AMA ONDAN KALAN HATIRAYI HALA SAKLIYORUM.
hatıra dedimde, bir gün bir arkadaşına üzerine birşeyler yazarak kağıt verdi. ve arkadaşı okuyup o kağıdı buruşturdu, dersten çıkarkende çöpe attı. GÖZÜM O KAĞITTAYDI, ÇÜNKÜ O YAZI HABİBEYE AİTTİ. HERKES GİBİ BENDE ÇIKTIM SINIFTAN. MERDİVENLERİ İNİP BEKLEDİM BİRKAÇ DAKİKA SONRA , ALLAHIM NOLUR ÇÖPÜ BOŞALTMAMIŞ OLSUNLAR DİYE DUA EDERK GİTTİM VE BİRDE NE GÖREYİM, OKADAR SEVİNDİM Kİ O KAĞIT ORADAYDI.
benim için okadar değerliydi ki o kağıt. çünkü o habibeye aitti çünkü o yazıları o yazmıştı çünkü o onundu. okadar değerliydi benim için. çöplükte inci bulmuş kadar hatta daha fazla sevindin o kağıdı bulduğuma. aldım düzlttim okumadım katladım elimde sıkıca tuttum.
ve O KAĞIDI EN SEVDİĞİM İNSANIN CÜZDANIMDA TAŞIDIĞIM RESMİNİN YANINA KOYDUM. NOT: hala orada durmakta. ve hala okadar değerli.çünkü habibeye ait ilk sahip olduğum şey o küçücük kağıt.

ve sonraları ise, bir ilk yaşandı 4ay sonra ilk defa ona birşeyler dedim. önemli birşeyler değildi ama onun yüzüne karşı ilk defa iki kelime kullandım ve o tarihi HİÇ UNUTMADIM.3 OCAK 2006
akabinde 6 ocakta ise ilk defa onu yanlız bir şekilde gördüm 4 kelime kullandım
ve asıl sonrası çok güzeldi 17 ocakta bir arkadaşıyla birlikte onunla iki saat oturduk. aman allahım o gün onu daha yakından tanıdım. hani hayranıydım ya, birke z daha bin kez daha hayran hayran ona bakıp ona hayran oldum... o konuşma sırasında birkaç defa göz göze gelmek bile, aşıktan öteye çevirdi beni. ARTIK MECNUNDUM GALİBA.
doğum günü geldi öğrenmiştim, kutlamak istedim her yerde ilk defa olduğu için bir kıza değerli ve anlamlı bir hediye nasıl alınır ne alınır diye aramadığım şey kalmadı.
ama o meşguldu olmadı kutlayamadık doğum gününü diğer arkadaşları ile birlikte.
ardından bir gün otobüste birlikte 10 dakikalık bir yolculuk yaptık öncesinde kaşılaşmamız vesile oldu bu yolculuğa. Ben iyice kaptırmıştım kendimi dahada kapıldım o yangına.
artık hiçbirşey eskisi gibi değildi azcık bir umutda doğmuştu kalbime. çünkü ya ben öyle görüyordum yada farklı bilmiyorum ama. oda bana bakmaya başlamıştı. sınıftaki hareketlerimi bile hatırlıyordu. BEN İSE BUNLARI DUYDUKÇA UÇUYORDUM.
o nu çok seviyordum başka bir şey bilmiyordum. artık tek işim tek gücüm her şeyimm o olmuştu. yoktu başka hiçbirşey ne tat vardı ne tuz ne neşe vardı ne eğlence, ne mutluluk vardı nede huzur onu görmediğim günlerde.
okula koşa koşa gittim derslerde profilini çizdim beynime. çok sevdim çoooook sevdim seni habibe.